شايد نبايد بگم... اما باور كن ديگه بريدم!

نه از اينكه ديگه دلخوشي ندارم!
نه از اينكه زندگيم مثل يه كلاف سر در گم شده!
نه از اينكه همه لحظه هام شده انتظار!
نه از اينكه تنهام وكسي نيست كه منو بفهمه!
نه از اينكه هر شب كابوس مي بينم!
نه از اينكه مدام از خودم مي پرسم ،آيا سهم من اين بود!
نه از اينكه تو خونه ي خودم هم غريبه ام!
نه از اينكه حسرت يه بار هق هق گريه کردن واسه خوش اومدن و بد اومدن اينو اون تو دلم مونده!
نه از اينكه ديگه بارون نمي آد و گرما خفقان آوره!
نه از اينكه هرچيزي مي خوام واسم مثل يه سرابه!
نه از اينكه ديگه هيچكي دلم رو نمي بره!
نه از اينكه آسمون و زمين دست به دست هم دادن تا منو از پا در بيارن!

نه از اينكه لبهام ديگه حرفي براي گفتن نداره!

باور كن نه!

بريدم..اما نه از همه اينها ..

بريدم از دست اون کسی که يکباره اومد و رفت...

تقدير را سرشته ام با اولين نگاه                                    

از عاشقي نوشته ام با اولين نگاه

تفسير مي كنم تو را بين تمام ياس ها                                

از زندگي گذشته ام با اولين نگاه

تعبير مي كني مرا با حرف هاي ناب خود                             

در سادگي فرشته ام با اولين نگاه

افسون چشمهاي تو ديوانه مي كند مرا                                        

افسانه ها نوشته ام با اولين نگاه

من لحظه اي به غير تو هرگز نمي دهم به كس                             

 بيگانه را بكشته ام با اولين نگاه

باز تو را گم كرده ام در پشت قاب پنجره                              

  تنها تو را سرگشته ام با اولين نگاه